Het auto-ongeval is een jaar geleden. Er valt niet veel te vieren. Het is een doodgewone therapiedag op Cepos, maar dan zonder het zwemmen. Ik denk een week te vroeg dat het zwembad gesloten is en heb mijn spullen niet bij me. De begeleiders geven mij een vervangende bezigheid. Ik probeer de oefeningen naar behoren te maken.
De kooktherapie om 11 uur krijg ik van Karoline. Nancy, die mij normaal begeleidt, is afwezig. Ik vraag niet naar haar 'whereabouts'. Het verorberen van het lamsvlees is een eenzame bedoening. Sinds vorige week ben ik de enige leerlinge in deze kookklas. Mijn jonge kookcompaan Rob heeft zijn revalidatieperiode afgesloten. Contact houden in deze 'branche' is geen evidentie. Van alle ex-patiënten heb ik van eentje het e-mailadres gekregen.
Om 13 uur cognitieve therapie. Oefeningen maken op papier in een versleten kartonnen kaft. Om 14 uur kinesitherapie en om 15 uur fitness.
Lusse haalt me op.
In Ranst is het even wachten aan het rood licht. Voor ons staat een wagen van het Wit-Gele Kruis. Daarnaast, op het fietspad, een jongen op een brommertje. Groen licht. De Wit-Gele Kruiswagen slaat rechtsaf zonder rekening te houden met de jongen op de brommer, die probeert mee te draaien, maar valt. Het loopt traag alsof het in slow motion gebeurt. Ik schreeuw en begin te huilen. Lusse zet zijn vier knipperlichten aan en stapt uit om de jongen te helpen. De verpleegster bekomt snel van de schrik en maakt zich nuttig. Ik kalmeer, stap ook uit en wacht mee op de hulpdiensten. In frituur 'Kwetterwei' ga ik een deken vragen omdat de jongen op de grond ligt te rillen van de kou. De uitbaatster van de frituur geeft me een uitbrander. Geen deken en geen zin om daar ooit iets te kopen!
De vader en moeder van het slachtoffer arriveren. Ze houden het hoofd koel.
De ambulanciers stellen vast dat er geen fracturen zijn, verwijderen de valhelm en vertrekken met de jongeman en zijn mama. Papa en buurman blijven ter plekke. Een broer bereidt zich voor om de gehavende brommer naar huis te sleuren.
Terwijl Lusse in de politiecombi wordt ondervraagd, wacht ik in de wagen. Hoewel ik erg geschrokken ben van wat ik zag, komt er geen herinnering terug aan mijn eigen ongeval. Dat is beter zo. Ik wil dat niet oprakelen.
Even een telefoontje naar mijn vriendin Paula om te vertellen dat ik een beetje later ga arriveren. Ze houdt bij haar thuis een reünie met een aantal ex-collega's van het Intsituut voor Tropische Geneekunde. Een uitstekend plan om mij een beetje af te leiden. Gezellige mensen.
Exact een jaar na mijn eigen ongeval ben ik getuige van een ongeval. Een ongelukkige toevalligheid...
