Ik had een leven voor NAH en ik heb een leven
erna.
NAH is de afkorting van niet-aangeboren hersenletsel. Ik liep het op door
een hersenschudding bij een ongeval met de auto. Het leven na NAH loopt
onhandig. Het leven ervoor was gevuld. Ik had een uitdagende job en een resem
bezigheden. Ik deed graag muziek: klarinet, saxofoon, zingen. Een prachtige
dochter, Ellen, verrijkte mijn leven.
Muziek is iets dat door het ongeval en de gevolgen ervan op
de achtergrond verdween. Ik was geen ster, maar beleefde er wel genoegen mee.
Ik mis het zingen.
Ellen vond soelaas bij haar papa, met wie ik co-ouderschap
heb sinds haar drie jaar. Nu is ze bijna zestien. De moederdochterband was
sterk. Ellen pubert gezond en zet zich af van wie of wat haar geborgenheid of
veiligheid bemoeilijken. Het is goed dat ze zich losmaakt van mij. Ze hoort
zich niet verbeten te hechten aan wie haar het leven gaf.
Ellen was bij me in de wagen tijdens het ongeval. De
opgelopen hoofdwonden spelen haar nu geen parten meer. Onze pleegzoon hadden we
al naar school gebracht. Een groot geluk, als je het autowrak met ingedeukte
achterkant ziet. Hij werd ondergebracht bij nieuwe pleegouders tijdens mijn
hospitalisatie. Zijn verblijf bij ons was slechts een tussenfase. Ik wens hem een
goed leven.
Mijn bedoelingen tegenover Ellen en tegenover toekomstige
pleegkinderen waren idealistisch: de levenskwaliteit zo optimaal mogelijk
maken. Gek hoe dat ideaal plots verdwijnt. Even recapituleren. We hadden een
zwartkleurige Citroën Xsara Picasso. Het was winter en de wegen lagen glad. De
wagen voor ons begon te slippen. Ik kreeg onze wagen niet tot stilstand,
waardoor ik over de middenberm gleed en zo het pad kruiste van tegenliggers. Er
volgde een kettingbotsing, die het nieuws haalde op de regionale tv-zender.
Door het nieuwsitem is het ongeval niet volledig uit mijn geheugen verdwenen. Verder herinner ik er mij niets van.
Ik heb tien dagen in coma gelegen. Daar ben ik rustig uit
ontwaakt. Moeilijk om alles dan op een rijtje te krijgen. Wat is er gebeurd?
Het herkennen van de voor mij belangrijke mensen liep moeizaam. Soms verborg ik
mijn verwardheid om anderen niet te kwetsen. Tevens was het overlijden van mijn
vader uit mijn herinnering verdwenen. Moeder wilde mij en haarzelf niet opnieuw
verdrietig maken en deed alsof hij er nog was. Verwarrend en nefast voor mijn
herstel.
