na een jaar

Het auto-ongeval is een jaar geleden. Er valt niet veel te vieren. Het is een doodgewone therapiedag op Cepos, maar dan zonder het zwemmen. Ik denk een week te vroeg dat het zwembad gesloten is en heb mijn spullen niet bij me. De begeleiders geven mij een vervangende bezigheid. Ik probeer de oefeningen naar behoren te maken.

De kooktherapie om 11 uur krijg ik van Karoline. Nancy, die mij normaal begeleidt, is afwezig. Ik vraag niet naar haar 'whereabouts'. Het verorberen van het lamsvlees is een eenzame bedoening. Sinds vorige week ben ik de enige leerlinge in deze kookklas. Mijn jonge kookcompaan Rob heeft zijn revalidatieperiode afgesloten. Contact houden in deze 'branche' is geen evidentie. Van alle ex-patiënten heb ik van eentje het e-mailadres gekregen.

Om 13 uur cognitieve therapie. Oefeningen maken op papier in een versleten kartonnen kaft. Om 14 uur kinesitherapie en om 15 uur fitness.

Lusse haalt me op.

In Ranst is het even wachten aan het rood licht. Voor ons staat een wagen van het Wit-Gele Kruis. Daarnaast, op het fietspad, een jongen op een brommertje. Groen licht. De Wit-Gele Kruiswagen slaat rechtsaf zonder rekening te houden met de jongen op de brommer, die probeert mee te draaien, maar valt. Het loopt traag alsof het in slow motion gebeurt. Ik schreeuw en begin te huilen. Lusse zet zijn vier knipperlichten aan en stapt uit om de jongen te helpen. De verpleegster bekomt snel van de schrik en maakt zich nuttig. Ik kalmeer, stap ook uit en wacht mee op de hulpdiensten. In frituur 'Kwetterwei' ga ik een deken vragen omdat de jongen op de grond ligt te rillen van de kou. De uitbaatster van de frituur geeft me een uitbrander. Geen deken en geen zin om daar ooit iets te kopen!

De vader en moeder van het slachtoffer arriveren. Ze houden het hoofd koel.

De ambulanciers stellen vast dat er geen fracturen zijn, verwijderen de valhelm en vertrekken met de jongeman en zijn mama. Papa en buurman blijven ter plekke. Een broer bereidt zich voor om de gehavende brommer naar huis te sleuren.

Terwijl Lusse in de politiecombi wordt ondervraagd, wacht ik in de wagen. Hoewel ik erg geschrokken ben van wat ik zag, komt er geen herinnering terug aan mijn eigen ongeval. Dat is beter zo. Ik wil dat niet oprakelen.

Even een telefoontje naar mijn vriendin Paula om te vertellen dat ik een beetje later ga arriveren. Ze houdt bij haar thuis een reünie met een aantal ex-collega's van het Intsituut voor Tropische Geneekunde. Een uitstekend plan om mij een beetje af te leiden. Gezellige mensen.

Exact een jaar na mijn eigen ongeval ben ik getuige van een ongeval. Een ongelukkige toevalligheid...

het stond in de krant

-----------------------------------------------------------------------------
Spiegelglad wegdek leidt tot zwaar ongeval in Wijnegem

Het spiegelgladde wegdek heeft maandagochtend tot een zwaar ongeluk geleid op de Houtlaan in Wijnegem. Bij het ongeval raakten zeker vijf wagens betrokken en vielen drie gewonden.

Een wagen die in de richting van Schilde reed begon ter hoogte van het Albertkanaal te slippen en belandde in de vangrails. De bestuurder van de wagen die vlak achter dat voertuig reed ging zwaar in de remmen waardoor die wagen ook begon te slippen, door de middenberm ging en frontaal op een wagen knalde die in de andere richting reed.

Twee andere slippende wagens botsten tegen die verongelukte voertuigen. Drie personen raakten bij het ongeval gewond. Een zwaargewonde werd overgebracht naar het ZNA Middelheim.
 ---------------------------------------------------------------------------------------------

niet-aangeboren hersenletsel

Ik had een leven voor NAH en ik heb een leven erna. 

NAH is de afkorting van niet-aangeboren hersenletsel. Ik liep het op door een hersenschudding bij een ongeval met de auto. Het leven na NAH loopt onhandig. Het leven ervoor was gevuld. Ik had een uitdagende job en een resem bezigheden. Ik deed graag muziek: klarinet, saxofoon, zingen. Een prachtige dochter, Ellen, verrijkte mijn leven.

Muziek is iets dat door het ongeval en de gevolgen ervan op de achtergrond verdween. Ik was geen ster, maar beleefde er wel genoegen mee. Ik mis het zingen.

Ellen vond soelaas bij haar papa, met wie ik co-ouderschap heb sinds haar drie jaar. Nu is ze bijna zestien. De moederdochterband was sterk. Ellen pubert gezond en zet zich af van wie of wat haar geborgenheid of veiligheid bemoeilijken. Het is goed dat ze zich losmaakt van mij. Ze hoort zich niet verbeten te hechten aan wie haar het leven gaf.

Ellen was bij me in de wagen tijdens het ongeval. De opgelopen hoofdwonden spelen haar nu geen parten meer. Onze pleegzoon hadden we al naar school gebracht. Een groot geluk, als je het autowrak met ingedeukte achterkant ziet. Hij werd ondergebracht bij nieuwe pleegouders tijdens mijn hospitalisatie. Zijn verblijf bij ons was slechts een tussenfase. Ik wens hem een goed leven.

Mijn bedoelingen tegenover Ellen en tegenover toekomstige pleegkinderen waren idealistisch: de levenskwaliteit zo optimaal mogelijk maken. Gek hoe dat ideaal plots verdwijnt. Even recapituleren. We hadden een zwartkleurige Citroën Xsara Picasso. Het was winter en de wegen lagen glad. De wagen voor ons begon te slippen. Ik kreeg onze wagen niet tot stilstand, waardoor ik over de middenberm gleed en zo het pad kruiste van tegenliggers. Er volgde een kettingbotsing, die het nieuws haalde op de regionale tv-zender. Door het nieuwsitem is het ongeval niet volledig uit mijn geheugen verdwenen. Verder herinner ik er mij niets van.

Ik heb tien dagen in coma gelegen. Daar ben ik rustig uit ontwaakt. Moeilijk om alles dan op een rijtje te krijgen. Wat is er gebeurd? Het herkennen van de voor mij belangrijke mensen liep moeizaam. Soms verborg ik mijn verwardheid om anderen niet te kwetsen. Tevens was het overlijden van mijn vader uit mijn herinnering verdwenen. Moeder wilde mij en haarzelf niet opnieuw verdrietig maken en deed alsof hij er nog was. Verwarrend en nefast voor mijn herstel.